Gdzie, i lepsze JA?
Dlaczego boimy się śmierci? Przecież każdy musi kiedyś odejść. Nie mniej jednak sama myśl o śmierci, czy spojrzenie na fotografię kogoś kto odszedł, a czasami wystarcz samo wspomnienie lub nawet uzmysłowienie sobie, że ktoś już nie żyje, budzi we mnie ogromne pokłady strachu i lęku. Może jest to irracjonalne, ale nie zmienia to faktu, że dotyka mnie straszne napięcie, a łzy same cisną się do oczu. Tak wiem, to żal i smutek, może trochę zakrzywia percepcję, ale jesteśmy tylko ludźmi, zwykłymi ludźmi. Myślę, że tylko Bóg wie jak bardzo się boję! Jak bliski jest mój koniec. Dlaczego ja nie słyszę? Dlaczego nie słyszę kiedy w koło i w koło, przeznaczenie mnie woła. Dlaczego odwracam się tyłem do tego co może przynieść mi ulgę w moim przeraźliwym lęku i strachu? Czuje się jak bezdomny, który nie wie jaką drogą podążać, i nie umiem sobie z tym poradzić. Kto może poddać w wątpliwość, że cała walka na tym świecie jest tak bardzo bezcelowa? Teraz płynę w dół, przez gąszcz drzew i chm...